Den app-kyndige pakistaner-dama og dei usynlege bussane

Dette med appar egnar seg best for oss
 datakyndige mannfolk.

- Eg kan ta 28. Då har eg ti minutt på meg, sa den pakistanske dama. Ho såg opp frå mobiltelefonen og smilte til meg. Ho skulle ta bussen frå Tasta til Hundvåg.

- Nei. Då har du lita tid. Klokka er snart fem på halv, sa eg og prøvde å hjelpa den arme dama som hadde flytta frå den varme jungelen i Pakistan og opp her til dette kalde, forblåste kystlandskapet der det utelukkande burde vore ein vaktmeister på post i vinterhalvåret.

- Sjå her. Buss nr. 28 passerer her om ni minutt. Eg ser på sanntidsappen til Kolumbus, sa dama, stadige like smilande då ho viste meg mobilen sin.

Eg har ikkje vet nok til å føla meg dum så ofta, men akkurat då eg fekk denne sanntidsappen demonstrert av ei dama med hijab, var det heilt på grensa.

Dei siste fem åra har eg kjørt buss, rett nok ikkje dei grønne til Kolumbus. Men ligavel. Litt pinleg å bli spela utover sidelinja på den måten.

Same dag lasta eg ned denne sanntidsappen til Kolumbus og starta straks å visa venner og bekjente koss god den var for oss progressive og kollektiv-vennlige og er innehavar av Kolumbus-kortet.

- Her leitar du berre opp holdeplassen din og så ser du straks koss lenge det er til bussen din går, forklarte eg skråsikkert utan å seia eit einaste ord om kor eg hadde fått inspirasjonen frå til å bli så allvitande.

Appen stolte eg blindt på. Den blei omtrent som ei ny barnetru for meg. Eg stilte meg opp på busstopppet mitt ved Tasta Sykehjem med mobilen i handa og hadde stor glede av å sjå koss tida minka til bussen kom.

- Dei måtte ha sett ein eller anna slags dibbedutt i bussen som fortel appen koss transportmidlet bevegar seg gjennom ruta si, tenkte eg då.

Dei usynlege bussane oppdaga eg først etter ei tid som app-brukar.  Bussen skulle komma om to minutt, les eg på telefonen min. Litt seinare blei det meldt at bussen var her NÅ! Eg såg den ikkje. Så var den passert. Den var verken å sjå eller høyra. Bussen din kjem om 15 minutt, fortalte appen meg deretter. Appen laug for meg, fann eg ut til slutt.

For å vera heilt ærleg: Denne sanntidsappen har lurt meg to-tre gonger. Men som regel er den til å stola på. Eg har hatt glede av den. Spesielt har det vore kjekt at ein heil del folk har blitt imponert over at eg, gamle mannen, er så flink med appar og smarttelefonar.

Slik er det å vera kvit, klok, norsk mann. 

Digital-helvete på kjøkkenet

Sånne nymmotens komfyrar med raude tal
 er ingenting for mannfolk.

Før var eg redd for døden. Nå får eg panikk med tanken på at det er sjølsagt er ein viss sjanse for at eg kan bli enkemann. Skrekk og gru. Kånå var ute og eg skulle stella meg sjøl i føremiddag. Det var så vidt eg greidde å steika to egg.

Viss eg hadde mista kånå, måtte eg flytta på hotell. Grusomt tanke i desse tider med hotellstreik og all slags. Og så dyrt. Etter eit halvt år ville eg ikkje hatt råd til å leva lenger.

Eg flytta på hybel som 15-åring. I alle år har eg kokt og steikt egg utan å ha fått tankar om at eg var i ferd med å gå ut på dato. Heilt til i dag.

Sarpsborgkomfyren var navnet på det svære. kvite monstrumet på kjøkkenet heime på mitt barndoms Laugaland. Denne komfyren var utstyrt med magasin og varmeskuffe. Før mor gjekk og la seg om kvelden, skrudde ho magasinet på tre, full pinne. Magasinet var ei svær tjukk kokeplate som blei varma opp i løpet av natta og heldt på varmen utover dagen. Så når straumen gjekk utpå morgonen  var dei ikkje rådlause. Du ser at kraftverket stoppa rett som det var på Laugaland. Då kunne mor koka på magasinet. Kaffi til frokost og poteter til middag.

Då eg stifta familie og skulle kjøpa eigen komfyr, var ikkje komfyrar med magasin å oppdriva. Men kokegreiene var ikkje meir kompliserte å finna ut av enn at eg fekk maten på kok.

For ei tid sidan flytta me to gamle i blokk. Det sto ein komfyr i leiligheten då me overtok. Den var ikkje meir enn 15 år gammal. Eg ville lett ha beherska den. Den skulle sjølsagt ut. Kånå grein seg til ein ny. Slik nymotens med digitale raude tall på komfyrplata.

Etter at me flytta har eg konsentrert meg om mannating. Kånå har fått herja fritt på kjøkken heilt fram til i dag.

Eg sto tidlig opp og gjekk ut i dag. Då eg kom igjen, var kånå ute.

- Nå slår eg til og steike egg, tenkte eg. Det blei eit hekkan.

Omtrent ein halvtime gjekk før eg fekk margarinen på panna til å smelta. Det finst ikkje brytarar på moderne komfyrar. Du må leita deg fram med fingen på sjølve komfyrplata. Av og på-knapp var det fyrste. Eg brukte ikkje så veldig lenge før eg fant den. Men å få varme under steikepanna var ein prøvelse. Eg fekk liv i ei, men så begynte det å pipa og så gjekk den av. Slik heldt eg på.  Smørstykket låg like kaldt og usmelta på steikepanna.

Kvifor skal alt forandrast heile vegen? Gammaldagse skruknottar virka jo enkelt og greit. Eg forstår jo at det er greit å ha komfyren innbygd i kjøkkenbenken slik at det ikkje blir så mye graps på golvet. Men når brytarane blir innebygd i komfyrplata har utviklinga gått altfor langt.

Til slutt hadde eg svidd av to egg. Og berre så det er heilt klart. Eg sokk ikkje så djupt at eg fjuska og fann fram bruksanvisning.

Petter Dass - både ferja og prest i kamp med Styggen sjøl

Ei lita ferje - oppkalla etter ein stor mann. 

                                           Herre Gud, ditt dyre navn og ære
                                           over verden høyt i akt skal være,
                                           og alle sjele, de trette træle,
                                           alt som har mæle,
                                           de skal fortelle din ære.

Petter Dass - myteomspurren prest.

Koss kan ei ferja som ser ut som ein tresko og kryssar fjorden mellom Hjelmeland, Ombo og Jøsneset heile dagen få meg til å nynna på ei av salmene som me song på Vormedalen to-delte skule den gongen i steinalderen då eg gjekk der. Jo, for tenk det at denne ferja er oppkalt etter presten og salmediktaren Petter Dass. Prelaten frå Alstahaug på Helgeland som truleg er den mest myteomspunne prest som nokon gong har eksistert i Norge. Han var fødd i 1647 og døydde i 1707.

Visste du at Petter Dass ikkje kasta skugge då han gjekk rundt på jorda på 1600-talet? Han mista sin eigen skugge då han gjekk ut av presteskulen i Wittenberg. Det var djevelen sjølv som var rektor på denne presteskulen og han forlanga ein av dei ferdig utdanna prestane som sin. På dette kullet blei Petter Dass trukken ut som djevelen sin kandidat. Men Petter Dass var ikkje for katten. Han lurte styggingen. - Ikkje ta meg. Ta heller han som kjem bak meg, sa Petter Dass. Djevelen så gjorde, men då var det skuggen til Dass han fekk tak i. 

Ein annan gong hadde Petter Dass djevelen sjøl til skysskar då han drog frå Alstahaug på Helgeland til København på første juledag for å preika for den dansk-norske kongen. 

Nå vil eg på ingen måte garantera at desse sogene om Petter Dass er sanne, men mange har trudd på dei før i tida. Så sjøl om ferja ikkje er all verden å sjå til er det litt av ein mann ho er oppkalla etter. Om si eiga framtoning skreiv han fylgjande:  «Jeg er Sakkeus, som ikke når opp, forkortet i veksten, forkortet i kropp - forkortet i middel og evne.»^[

Facebook og mail var ikkje funne opp på 1600-talet. Det hindra ikkje ein diktande prest på Helgeland frå å komma i kontakt med kvinnelege diktarar i samtida. I Bergen budde  Dorothea Engelbrets-Datter som skreiv dikt.

Då eg studerte norsk i Bergen tidleg på 1970-talet blei det opplyst at Petter Dass oppsøkte sin kvinnelege kollega i hennar heimby. Eg ser for meg han kom reisande med ei av sine Nordlandsjekter som skulle levera fisk til hanseatane i Bergen. På netter les eg berre at han skreiv brev til dama. Kanskje ikkje nokon lovestory, men likevel.

I ein kort blogg kan eg ikkje få med meg all verda om presten Dass. Men eg må ta med at mannen hadde greie på fisk og visste å setja pris på den.  Eg tek med eit vers til frå åpningssalma som viser hans kunnskaper om fisk:

                                  Ja før Gud sin Ære skal forlise,
                                  Før skal Hav og grommen Hval ham prise,
                                  Samt og Tanteyen, som løber Leyen,
                                  Steenbid og Seyen og Torsk og Skreyen.
                                  Og Niise.

Dei kunne kalla opp eit hurtigruteskip etter ein slik mann, meiner eg. 

1,3 millionar kinesarar til Preikestolen kvart år?

Ein rik kinesar har kjøpt Verkshotellet på Jørpeland. Nå strøymer nok dei
 andre kinesarane på. Kor skal dette enda henne?

Viss 5000 nordmenn dreg til Kina i løpet av eit år for å oppleva den kinesiske mur, er dette omlag ein promille av befolkninga i Norge. Dersom ein promille av kinsesarane får det for seg at dei vil dra til Norge og Preikestolen for å ta ein selfie og dra heim igjen, snakkar me om minst 1,3 millionar menneske årleg. Dei skal gå fram og tilbake til denne fjellhylla over Lysefjorden i løpet av sommarhalvåret. I tilllegg kjem spanjolar, polakkar, russarar, italienarar, tyskarar og all verdens folkeslag.

Innlysande at dette blir ein milliard-business som kanskje ikkje heilt vil erstatta den snart fallerte oljenæringa, men ein vil komma godt på veg ved å satsa på turismen. Ikkje lenge før folk med pengar vil hiva opp eit hotell eller to på Strandalandet. Eg ser det for meg: Clarion Pulpit Rock på Jøssang og Comfort Pulpit Alpin på Barka.

Det er eit problem at det til denne tid ikkje har vore råd å gå på do ved Preikestolen. Mange har teke opp dette. Derfor vil ikkje eg gå inn i dei detaljene. Eg ser derimot eit heilt anna problem og då er det ikkje dette at rike kinesarar nå kjøper opp Verkshotellet på Jørpeland og mange andre bygg på Strandalandet.

Tenk om alle kinesarane finn ut at det er eit fantastisk trygdesystem her i Norge. Til og med barnatrygd, kontantstøtta og alle slags subsidier. Når dei har teke selfien sin og ser seg omkring og slår fast at alt er såre vel og bestemmer seg for å slå seg til her i landet. Viss dette skjer, vil det i løpet av fire år vera fleire kinesarar her i steinrøyså enn det er nordmenn i dag. Eg berre nevner det. Det er mange som reknar på alle andre slags problemstillingar i dag og er blitt skrekkslagne. Dette med kinesarane har dei ikkje tenkt på. Før i tida var det mange som var opptekne av "Den gule fare". Men det har gått heilt av moten i dag.

Kineser-kalkylene mine er inspirert av forfattaren Kjell Aukrust. Han les i si tid om gjennomsnittshøyden på norske rekruttar som auka frå år til år. I 1910 var gjennomsnittshøyden 171 centimeter. I dag er den på 179,9 centimeter. Aukrust rekna seg tilbake til slaget på Stiklestad i 1030. På den tida var gjennomsnittshøyden på norske menn, ifølge Aukrust, 28 centimeter. Tilfeldig passerande på Stiklestad i 1030 ville ikkje ha sett noko slag, men dei ville høyra eit sværa ståk nede i graset.

Meir seriøse folk har ved å studera graver frå viking-tida funne norske menn var cirka 1,50 meter på den tida då slaget på Stiklestad blei avvikla. Dette har eg lese meg til på nettet før eg sette meg til å skriva denne bloggen.

Eg kjørte flybuss på skjærtorsdag og langfredag. På desse to dagane hadde eg med meg 15 unge kinesarar som alle skulle til Pulpit Rock. Flotte, høflege ungdommar som snakka godt engelsk og hadde gjort grundig research før dei landa på Sola. Eit lite minus til dei som hadde ordna seg privat innkvartering i Strandgata på Sandnes. Ikkje lett når du kjem til Sola seint på Skjærtorsdag. Då gjekk det ikkje buss til Sandnes. Dei måtte reisa med meg til Stavanger og ta Kolumbus-bussen derifrå. Ganske bakvendt spør du meg. Om dei fant husrommet sitt på Sandnes, veit eg ingenting om.

Eit knippe med italienske studentar og ei smilande russisk dame hadde eg også med meg til Fiskapiren. Eg sa pasiba tre gonger til den russiske dama. Einaste ordet eg kan på russisk.

Preikestolsesongen varer heile året nå. Men nå tar trafikken seg kraftig opp framover våren. Blir spennande å sjå om det blir ein halv million Preikestol-turistar i år. Du må håtta på at dei fleste kinesarar har moderne mobiltelefonar. Dei får sjå store mengder selfiar frå Norge før 1. mai. Dermed smittar Preikestol-feberen rasande fort.

God, gul påske!

Ut å gå i pissevêret!

Me gjekk ut i regnet og tenkte på hytta i fjellet. Betre enn ingenting.

 - Betre å gå ut i påskeregnet enn å sitja inne og stura framføre dataskjermen og drøyma om sol og silkeføre i fjellheimen, tenkte me i dag. Som tenkt, så gjort.

Forresten går det godt an å tenka på fjellpåske når ein er i byen. Avkommet var på den litla familiehytta vår i Hjelmelandsheia i palmehelga og sende bilde til oss.  Der har eg vore mange gonger opp gjennom åra og har mange slags minne.  Me gamle klarer kanskje også ein tur opp der før snøen går. Langtidsvarslet er ikkje så gale fram mot neste helg.

Far min investerte i visebok då han innvia hytta i 1945. Den hang på ein spiker på veggen og blei henta ned når stemninga var god i kveldinga.

- Flaumen går, i Noreg er vår, song far min. Han blei nasjonalromatisk i høgfjellet.

- Tenk så hette ho Anunsia og faren var bager på Lund-sia, kunne mor mi stemma i med ein tone som eg aldri har klart å komma på seinare. Mor mi hadde eit meir poetisk sinnelag enn far min og foretrakk kjærleiksviser frå Kristiansand.

 På 1950-talet var det så primitivt at det knapt nok var ein reiseradio å oppdriva på ei lita enkel fjellhytte. Så allsang og vri-åtten var tidsfordriv om kvelden før heile familien på fem kvelva seg oppi to dobbeltkøyer og sov omtrent som steinar når me la godviljen til. 

Om morgen kunne det vera iskaldt i hytta og stakkars den som måtte hoppa berrføtt på golvet og fyra i ovnen slik at det blei leveleg temperatur for dei som låg varmt og godt under teppe og dyna.

Ein blid joggar som ropte hei. Ikkje kvardagskost.

Her i byen meir behageligt. Etter frokost i dag heiv me på oss regnklede og freste ut i naturen. Det yrte ganske lett då me starta turen langs Stokkavatnet. Me hadde ikkje turveien heilt for oss sjøl, men det var god plass. Avstressa stemning. Ein smilande joggar som ropte hei til oss. Slikt er ikkje kvardagskost på desse kanter.

Ein rar lyd fekk meg til å lura. Kva slags fugl kan dette vera? Men veit du kva det var? Ulyden kom frå ei slakk viftereim. Uff. Det var ein kjent lyd. Me må få bilen på EU-kontroll rett over påske.

Turistforeningen viste oss vegen. 

Det er ikkje så lett å gå seg vekk rundt Stokkavatnet. Dei raude T-ane til Turistforeningen viser oss både retning og gir oss navn på rutene me går.

Me kasta oss ut i naturen og baska oss trøytte. Men Turistforeningen viste oss vegen heim.

Lat flaumen gå, Anunsia!

Det er snart middag.

På tur med "Hundvaag 1" til "Jøsenfjord"-styrehus

Slik såg styrehuset på "Jøsenfjord" ut i januar. Det er gjort mykje
 etter den tid. (Foto: Vidar Hauge)

Ein storarta anledning torsdag kveld til å få studera arbeidet som pågår med å restaurera styrehuset på "Jøsenfjord" og til å få seg ein gratis-tur med "Hundvaag 1" i havnabassenget i Stavanger. Styrehuset blei teke av "Jøsenfjord" og sett i land på Natvigs Minde  til restaurering før båten blei slept til Kristiansand i mai i fjor.  

Andelslaget Jøsenfjord Rutelag har lagt årsmøtet sitt til Natvigs Minde. Ikkje noko problem å stilla opp sjølv om du ikkje er andelseigar ennå. Medlemskap kan du ordna på turen over til holmen i havna.

Styremedlem i Jøsenfjord Rutelag og skipper på "Hundvaag 1", Torstein Randa, fyrer opp Rubben på den gamle byferja og fraktar "Jøsenfjord"-eigarane over til Natvigs Minde. Båten går frå Ryfylkekaien der dei raude BB-slepebåtane har fast liggjeplass presis klokka 18.

"Hundvaag 1" fraktar folk til årsmøtet. (Foto: Erling Jensen)

- Koss mange passasjerar har du plass til på "Hundvaag 1" ?

- 55 passasjerar kan eg ta. Men eg går gjerne fleire turar viss det er nødvendig. Det er ikkje lengre beten, seier skipper Torstein Randa. 

Før sjølve årsmøtet blir det omvisning på byggjeplassen der skipsbyggjar Curtiss Andersson og assistent Hannes Reuter har komme godt i gang med restaureringsarbeidet. Planen er at dette prosjektet skal blir ferdig utpå ettersommaren. Då skal styrehuset takast ut i friluft og  pakkast inn i påvente av at "Jøsenfjord" skal komma tilbake frå Kristiansand. 

- Arbeidet med styrehuset er kostnadsrekna til 1,1 millionar kroner. Me manglar mellom 300.000 og 400.000 kroner av desse pengane, seier styreleiar Lars Randa.

Sjølv om Riksantikvaren snart har spytta i nesten 10 millionar kroner for å setja "Jøsenfjord" i gammal, god stand, går alle desse pengane utelukkande til gjera stålskroget tipp-topp. 

I fjor forsynte Riksantikvaren "Jøsenfjord"-selskapet med 2,9 millionar kroner. I kjem det ytterligare 6 millionar kroner. Alle desse pengane går med til arbeidet som pågår på Bredalsholmen Dokk og Fartøyvernsenter i Kristiansand. 

- "Jøsenfjord" vil truleg stå i dokken her heile dette året. Pengane frå Riksantikvaren går til å setja i stand skroget frå baugen og bak til skottet i forkant av maskinrommet. Me treng meir midler frå same kant neste år for å få fullført skroget. Det må lagast ny kjøl. Berre den kjem på 700.000 kroner, seier styreleiar Randa. Det er Skipskontrollen som avgjer koss mykje av det gamle stålet som må skiftast ut. 

Torsdag kveld kjem det meir informasjon om restaureringsarbeidet på "Jøsenfjord" til dei som møter opp på årsmøtet. 

Spennande. Me gledar oss!

"Jøsenfjord" slik den såg ut som DSD-båt etter 1975. (Foto: Aftenbladet)

Frå kos til kaos

Slik ser det ut i stova vår. Ikkje kom på besøk!

Etter 30 år i fred og harmoni på Byhaugen er me kasta ut i det komplette kaos på Tasta.

- Kor er buksa mi? Kan du finna skjorta mi? Eg er sikker på at eg la det her då eg kledde av meg i går.

Slik er livet mitt nå. Berre rot.

Då oljeprisen gjekk mot null dollar pr. fat og husprisane rasa i oljehovudstaden i fjor haust, fekk sonen vår og hans familie eit generøst tilbod av foreldra. Viss dei fekk selja rekkehuset sitt, skulle dei få kjøpa huset vårt på Byhaugen for ein rimeleg pris. Me gamle ville flytta i blokk viss dei unge kunne løysa oss ut.

Me var jo heilt sikre på at det var totalt uråd å få selja eit rekkehus til ein brukande pris slik tidene har blitt i Stavanger. Dermed blei me heller ikkje særleg deprimerte då dei unge meldte frå om visningar utan interessentar og manglande bud. På Byhaugen er det godt å bu. Her blir me til dei må bera oss ut, sa me til kvarandre når ingen høyrde på.

Rett nok mumla kona mi noko om at me burde orientera oss litt på boligmarkedet i byen. Gå på visning av og til og finna ut koss prisane var. Eg fnyste.

- Eg gidd ikkje gå å sjå på leiligheter som blir selde lenge før me måtte vera klare for å kjøpa. På visningar går eg berre viss det er heilt nødvendig, heldt eg fram.

Kvinner har ein eigen evne til å bekymra seg over problem som aldri oppstår. Dette veit jo me mannfolk alt om. Kona mi kan liggja vaken ei heilt natt og bekymra seg for eit eller anna som muligens skal kunna skje neste dag.

Soverommet vårt. Kan du sjå senga vår?

For meg er det heilt omvendt.  Heilt sutalaus går eg omkring og anar fred og ingen fare. Men når problema plutseleg har lagt seg over meg og mine, blir det snart krise. Eg gir heilt opp. Då er det lettare for ho eg er gift med. Ho har jo gått gjennom alt som finst av problemstillingar på førehand. Då styrer ho som oftast.

Sjokket kom rett over nyttår. Då blei rekkehuset seldt. Avkommet, den slampen, hadde lova å vera ute av huset i løpet av tre veker.

Nå var gode råd dyre for oss. Det gjekk berre eit par timar frå me fekk melding om hussalget til me var på den fyrste visningen.

Den fyrste leiligheten me såg på, var heilt flott. Her var det fellesgarasje, heis og inneglassa veranda. Den var nesten ny og eigaren var på sjukeheim. Prisen var også akseptabel. Me kunne flytta rett inn så snart kjøpet var i boks. Ho som eg er gift med, var heilt i ekstase og klar til å dra til Byhaugen og pakka.

Eg er ikkje heilt idiot. Her får me vita klokka to at me må ut på husjakt. Så er me på ein visning og slår til med ein gong. Det er ein million tilsvarande leiligheter til salgs i Stavanger akkurat nå. Det var jo heilt på trynet og handla så raskt.

- Kva kan eg finna på nå, spurte eg meg sjøl og begynte å vandra rundt og kikka på vegger og tak og inventar. Det måtte jo vera ein grunn til at denne flotte leiligheten ikkje var seld for lengst. Av og til er eg heldigvis snartenkt.  Eg kikka ut på den flotte, innebygde verandaen.

- Her må det vera nordvendt. Kva tid kjem det sol på denne verandaen?

- Klokka 12, svara eiendomsmeglaren.

Vel heime på Byhaugen blei det ein heftig diskusjon om leiligheten me hadde sett på.

- Sola kjem alt for seint. Som pensjonist vil eg sitja ut i sola på føremiddagen og tenkja på alt som eg aldri fekk gjort då eg var yngre, sa eg.

- Pøh. Det er jo aldri sol i Stavanger, innvende kona.

Eg fekk viljen min. Me måtte sjå på fleire salgsobjekt. Det var jo noko gale på alle. Anten fant fruen feil eller så var det eg som protesterte. Dersom det gjekk seint å finna ein plass å bu, var det planen å leiga lagerplass for flyttelasset vårt og leiga oss eit husvære inntil vidare. Me orienterte oss på dette markedet også.

For å gjera ein fleire veker lang historie kort: Me fann ein leilighet som me likte begge to. Og alle sa at me gjorde eit godt kjøp. Masse sol og greier.

Problemet var at son, svigerdotter og tre ungar kom flyttande før me var ute. Då begynte kaoset. Kartongar og svarte plastikksekker svirra i lufta. Me bar ut og inn.

Ektesenga blei demontert på Byhaugen og skrudd saman igjen på Tasta. Me sov i vår nye leilighet for to veker sidan. Det var verken komfyr eller kjøleskap, men me ordna oss med kaffitraktar på kjøkkenbenken og  kjølebag på balkongen. Middag fekk me på Reinskau som alle andre på Tasta.

Men alt var ikkje OK i den nye leiligheten. Vegger og tak skulle malast. Det var kravet kona hadde stilt. Ingen problem å bu her for det, meinte eg.

Me inviterte malarar på besøk for å gi oss pris på jobben.

Forstå meg rett. Eg har ingenting mot utlendingar, men eg likar ikkje at dei kysser kona mi på hånda når dei kjem for å sjå på ein malarjobb. Der går grensa. Me fekk heldigvis tak i folk som oppførte seg meir sømmeleg enn som så.

Då me hadde malarar på Byhaugen, gjekk det ganske greit å bu heime mens jobben blei gjort. Det går ikkje i ein leilighet på Tasta. Dei skulle mala tak, vegger, vinduer, dører og kjøkkenskap. Dørhåndtaka blei skrudde av. Ektesenga måtte dekkast med plast og papir. Me søkte ly på det eine soverommet, men måtte kapitulera.

Etter to-tre dagar i ny leilighet på Tasta, kom det ynkelege tilbaketoget. Me måtte ta inn på eit soverom i det gamle huset vårt på Byhaugen. Her bur me som andre flyktningar med det aller nødvendigaste i kvar vår bag. To-tre netter har me overnatta i hytta på Hjelmeland og sist lørdag drog me på overnattingsbesøk til Bryne.

I den nye leiligheten ser det forferdeleg ut. Eg er heilt på gråten. - Alt ordnar seg. Til helga kan me sikkert flytta inn, seier kona.

Sånne interiørreportasjar i aviser og ukeblad har eg

berre hatt forakt til overs for tidlegare.

Nå hatar eg dei!