Eg hadde Laugaland både som etternavn og postadresse

 

Her i Melandskrossen i Vormedalen var det både poståpneri og butikk for 50 år sidan. Huset 
var i si tid bygd som garasje. 

Viss eg skulle fått tilsendt brev eller annan post i mine ganske unge år, kunne det stå Jone Laugaland, Laugaland brevhus pr. Stavanger. Det ville komme fram til meg heilt garantert sikkert.

For i 1937 åpna Postverket eige brevhus på Laugaland. Eit brevhus var eit enkelt postkontor der dei fleste posttenester blei utført. Eige stempel og allslags.

Laugaland hadde sjølsagt eige poststempel. 

Det var bestefaren min, Johannes Laugaland, som påtok seg ansvaret med å husa brevhuset i 1937. Eg reknar med at det var bestemor, Serina, og seinare dottera deira, Anna Johanna, som ordna opp med det daglege postarbeidet.

Årsaka til at det blei aktuelt med eit eige postkontor, var at det nå kom dagleg bussrute mellom Laugaland i Vormedalen og Hjelmelandsvågen. Frå før var det poståpneri for heile bygda hjå handelsmannen i Tøtlandsvik. Han fekk posten med rutebåten forholdsvis seint på kvelden. Posten, brev og aviser blei ofte liggjande til neste dag. På Laugaland kom det buss frå Hjelmeland. Dermed fekk folk i den øvre delen av bygda tidlegare daglege aviser enn i Tøtlandsvik. Folk oppe i dalen hadde fire-fem kilometers veg til handelsmannen ved sjøen.

Denne meldinga sto i Aftenbladet i 1937.

Då bestefar leverte garden vidare til sonen Andres, fylgde brevhuset med til folgehuset på andre sida av vegen. Her blei det også telefonstasjon med det offisielle navnet "Vormedal i Ryfylke". I min barndom var det tanten min, Anna Johanna som styrte med både brevhus og telefonstasjon. Arbeidsmengda var ikkje størren enn at faster Tulla, som me kalla henne, kunne delta i husarbeidet, saman med mor si meste av dagen. 

Det fyrste telefonskiltet på Laugaland. 

Telefonstasjonen hadde åpningstider. Du kunne ikkje ringja ut av bygda heile tida. Men sidan det som regel var fleire abonnentar på same linja, kunne dei ringja til kvarandre. Til dei ulike abonnentane måtte du ringja ein, to eller tre gonger. Slik visste folk kven som skulle skulle ha samtalen.

Brevhuset på Laugaland blei nedlagt i 1964.

Posten kom med bussen frå Hjelmeland ved sju-tida om kvelden. Til vanleg var det far min som var sjåføren. Han varsla postdama med eit kraftig fløytesignal. Dermed kom ho springande for henta postsekkene. Av og til fekk ho hjelp med å bera sekkene opp til brevhuset. I juletrafikken fekk eg og sikkert andre i slekta lov til å vera med på å stempla julekort.

Ein flokk med vaksne og ungar venta på at brev og aviser var sortert. Så gjekk døra opp. Posten blei levert og alle gjekk heim. Slik var det.

Laugaland fekk som nevnt eige postnummer, 4133. Nokre få år seinare, i 1962, døydde besteforeldra mine. Då slutta faster Tulla med post og telefon. Ho fekk jobb på telefonstasjonen  på Moi og reiste frå Laugaland. Då blei det krise.

Eg trur Vormedalen var den fyrste bygda i Hjelmeland der telefonen blei automatisert. Det var slutt med sveivetelefon. Sentralen var nå i Hjelmelandsvågen.

Den nye postordninga blei vedtatt i 1964.

Men posten var eit problem. Postverket ville flytta poståpneriet i Tøtlandsvik til Laugaland. Men dei i Tøtlandsvik og på Vormeland protesterte. Enden på visa var likevel at poståpneriet blei flytta til Melandsdkrossen på Laugaland. Her budde Johan Tytlandsvik, sonen til den tidlegare handelsmannen. Han åpna postkontor og ein liten butikk i garasjen er han tidlegare hadde hatt to lastebilar. Han blei også landpostbud i dalen. Dottera til Johan, Olava, hadde ansvar for butikken.

I ein del år framover var det både butikk og postkontor i øvre delen av dalen. Og folk fekk posten levert i næraste postkasse.

I 1987 blei poståpneriet nedlagt. 4133 Laugaland var dermed historie. Kva tid butikken stengde, veit eg ikkje. Eg tek gjerne mot opplysningar om både post og butikk-drifta. Bilder også.

«Ropeid» - Frå Sandsfjorden til København

"Ropeid" i København.

Den 61 år gamle ferja med det stolte navnet «Ropeid» ligg nå i København. Den gjorde i alle fall det for ei tid sidan. For eg fekk bilde tilsendt og lagra det utan å gjera meir med det. Så nå veit eg ikkje kven som er fotografen eller akkurat tidspunktet då eg fekk det. 

"Ropeid" fotografert etter at baugporten er montert i 1973. Foto: Leif Berge.

Det er ingen tvil om kva ferja dette er. Det gamle navnet frå 1965, står stadig på skutesida sjølv om det er overmalt.

Min slektning, Nils Viga Hausken, som bur i København store deler av året, seier at bildet viser ferja liggjande ved Kvæsthus-broen i den danske hovedstaden. Viss nokon veit kva tid den seilte frå Oslo til København eller veit kven som eig den nå, vil eg gjerne vita det. Alle opplysningar blir mottatt med takk og lagt inn i bloggen.

I 1965 blei «Ropeid» som ny sett inn i ruta over Sandsfjorden. Den nye ferja tok 12 bilar, men den fekk snart problem med å ta unna trafikken på Ryfylkeveien som åpna same året. Ferja over Jøsenfjorden tok fleire bilar og dermed hopa køane seg opp på Sand.

I 1973 blei «Ropeid» teken ut av ruta si. Den blei nå flytta til ferjeruta mellom Nedstrand og Jelsa. Det var eit meir vêrhardt samband. Derfor fekk ferja hydraulisk baugport før den blei sett inn i ruta. Den gamle «Ropeid» frå 1945 som gjekk melom Ropeid og Sand fekk kjælenavnet «Blomsterkorjå». Etter at baugporten blei montert, var det enkelte som kalla denne ferja for «Badekaret».

"Ropeid" som "Festival" i Oslo.

I dette sambandet var det mindre bilar, men fleire kaiar. Ferja var innom både Foldøy og Hebnes på turane mellom Jelsa og Nedstrand. Men i 1987 var det slutt. Stavangerske selde til rederiet Trollcruise i Oslo. Her gjekk ferja på blåturar og liknande i mange år med navnet «Festival».

Eg skreiv om «Ropeid» eller «Festival» om du vil i boka «Fjordabåtene» som kom ut i 1965. Viss nokon har opplysningar om ferjehistorien i nyare tid, tek eg gjerne i mot og legg dei inn i denne bloggen.

 Fakta: «Ropeid» 1965 - 1987

Historikk: Bygget Blaalid Slip, Raudeberg ved Måløy i 1965. Satt inn i ferjesambandet Sand-Ropeid 1. juni samme år. Ble etter få år for liten og tatt ut av sambandet i 1973.

Flyttet til Tverrsambandet Jelsa, Hebnes, Foldøy, Nedstrand. Stavangerske solgte ferja i 1987.

Eies nå av Trollcruise, Oslo, og brukes til blåturer og lignende. Navn: «Festival».

Maskineri: Normo diesel 150 HK. Som ny hadde ferja en marsjfart på 8,5 knop.

Kapasitet: Sertifisert for 125 passasjerer og 12 biler. mål: Lengde: 26,5 meter. Bredde: 7,5 meter. Dyptgående: 2,8 meter.

Kommentarer på facebook:

Torstein Randa

 ·

Eg må nå pirka litt i det med motor, det e kje meg uten.

Motoren e, eller var, ein Normo semidiesel 3Z. Dei e 70 hk pr sylinder, altså 210 hk. Eg såg det sto i Fjordferjer, Normo diesel, det e nogen heilt andre motorar. Så sto der 150 KW, det kan nok stemma med 210 hk, omtrent.

Sko vore løye å vist om den står i ennå. Tvilsomt! Dei motorane var avleggs då dei blei konstruert. Det var 5 motorfabrikkar så gjekk samen om å utvikla ein semidiesel så kunne ta opp konkuransen med moderne dislar. Altså ein krampetrekning.

Bergen diesel tok øve navnet Normo, og bruke det ennå på dei motorane som går te framdrift, så bruka dei Bergen Diesel på dei som går te generatordrift, altså hjelpemotorar.

Dette e nå den einaste motorfabrikken i Norge, oppkjøpt av Rols Roys. Planen var vist å slakta fabrikken, for å få vekk ein konkurent, men så fant dei ut at det var ingen andre så kunne laga så gode motorar!

(vanskeligt å innrømma for ein Wichmannentusiast, vil nå sei at dei var liga go)

Jens Christian Egenæs

 ·

Jone Laugaland Her er litt tilføyelser til historien din om ROPEID. ROPEID, eller FESTIVAL, som den nå heter, ble solgt til en Simon Hansen, Ålbæk, Danmark, og levert 1. februar 2023. Den ble slettet i norsk skipsregister samme dag og innført i dansk skipsregister med kjenningssignal OUML og med Skagen som hjemby. Simon Hansen startet restaurering og ombygging til husbåt. Arbeidet foregikk delvis i Frederikshavn og delvis i Ålbæk. I april 2025 ble FESTIVAL solgt til Skidåkerhuset Förvaltnings AB, som av alle steder har adresse i Åre i Sverige. Men den er fortsatt registrert i det danske skipsregisteret med Skagen som hjemby. 28. mai 2025 ble den slept fra Ålbæk med kurs for København, der den altså fortsatt ligger. Kilder: https://www.fjordfaehren.de/no1/ropeid1965.htm

og dansk skipsregister: https://shipregister.dma.dk/.../62715df1-6b0a-4a23-9906...

Fru Iversen i byen blei tante Ella på hyttå

Ella Iversen frå Stavanger var tante Ella på hytta i Vormedalen.

Tante Ella skulle me seia til henne. Den staselege bydamå hadde blitt fornærma viss ho hadde høyrt at me ungane kalla henne Fru Iversen. Ho hadde hytta på Meland i Vormedalen og kom reisande med bussen når ho skulle ha seg eit opphald på hytta. Me visste alltid når ho kom. 

Far min var buss-sjåføren og sto klar med bussen på kaien på Hjelmeland når ho steig i land frå rutebåten. Tidlegare på dagen hadde ho ringt heim til oss og fortalt at ho kom. - Kan dere gå bort i hytten og sette på den elektriske ovnen slik at det er varmt nå je komme, spurte tante Ella. Og det kunne me. 

Alltid någe å putla med på hytta i fint ver.

Dei hadde ein del pakke-nellikar med seg desse byfolka når dei kom. Men bytanten hadde ein heilt spesiell. Eit bur der pusekatten Prins var plassert. Der var fleire enn oss som var varsla om at tante Ella var ventande. 

Då bussen stoppa i Melandskrossen i Vormedalen sto Paul Mæland med hest og slede og heile ungeflokken klar til å transportera bytanten og bagasjen hennar siste etappen fram til hytta.

Hytta ligg høgt og fritt på Meland i Vormedalen.

Det fyrste ho gjorde etter å ha kommen fram til hytta, var å gå over vegen til Gunla Mæland, mor til Paul, med ein pose med grapefrukt. Grunnen var at Gunla hadde diabetes, men kunne kosa seg med denne slags frukt  med godt samvit. 

 Både hesten og hunden på garden kosa seg når tante Ella var på hytta. Når hesten passerte, var ho alltid ute ved porten med ein brødskalk til Stella som var hestenavnet. Og hunden hadde fast plass på dørhella på hytta. 

85-årige Ella Iversen var gjest då Hans Mæland feira 100-årsdagen.

Tante Ella var ikkje i slekt med dei på Meland, men ho hadde eit nært forhold til familien. Ho var i konfirmasjonane både til Gunnbjørg og Hans Ove, dei to eldste ungane til Serina og Paul. Då Gunnbjørg gifta seg i 1969, var ho blant gjestene. Då Hans Mæland feira sin 100 års-dag i 1976, var 85-årige fru Iversen på plass. 

Mor og far var også ofte innom på hytta. Tante Ella hadde fotoapparat og tok bilde av oss rett som det var. Me hadde fleire bilde i familiealbumet som viste det. Der var rikeleg møblert både inne og ute på terassen der ho sat i fint ver slik at ho fekk nyta utsikten over den vakre bygda vår. 

Slik ser hytta ut i dag. Liv Inger Mæland er eigaren.

I stova hang det ein kalender som viste ein dato i 1947. Denne kalenderen skulle ikkje rørast. For denne datoen var den siste dagen mannen hennar, eller onkel John som ho sa til oss, hadde vore på hytta. 

John Iversen døydde brått i september 1947, berre 60 år gammal. Sjøl om tante Ella hadde eit nært fohold til oss i Vormedalen, hadde ho ei stor hytta i sjøkanten på Bersagel også. Ein gong me var på besøk hjå slektningar som hadde hytta i nabolaget, var me innom hjå tante Ella også.

Ekteparet Iversen dreiv renseri og vaskeri i Birkelandsgata på Storhaug i Stavanger. Ella sat i sjefstolen der i mange år etter at ho blei enka. Då eg flytta på hybel i Stavanger i 1964 for å gå på realskulen, fekk eg beskjed om å levera alt som skulle vaskast til henne på kontoret. Så ho ordna gratis vask for meg i den tida. Eg blei også invitert heim til henne i det flotta huset hennar rett ved Nylund skole. Gunnbjørg Mæland var også gjest hjå tante Ella i byen.

Karluf Bråtveit som vaks opp på Mæland i nabolaget til Iversen-hytta. Far hans, Lars, var ein slag vaktmeister for byfrua. Han slo graset på eigedommen og gjorde ein del malararbeid både ute og inne. Karluf fekk også gratis klesvask på vaskeriet i Birkelandsgata då han var flytta til Strand og kjørte mjølkebil frå Strand til Frue Meieri i byen. Då var han innom med klesvask på mandagen og henta reint tøy til helga. 

Ella og John Iversen kjøpte hytte-eigedommen av Hans Mæland i 1941 og bygde hytta der. På sine eldre dagar overtok Andres Mæland hytta. Han var frå Hauen som dei kalla den garden. Han jobba i byen i mange år. Han gjorde også fru Iversen mange tjenester opp gjennom åra. I dei seinare år, fungerte nok han som privatsjåfør for henne. 

Som pensjonist budde han fast på hytta i ein del år. I dag er det Liv Inger Mæland, kona til Hans Ove, som står som eigar. Ella Iversen døde i 1982, 91 år gammal. Minnet om fru Iversen, eller tante Ella om du vil, lever ennå i Vormedalen.

Kommentar på Facebook:

Magnhild Meltveit Kleppa

 ·

Kjekt å lesa!

Eg fekk ei nydeleg kompottskei i sølv i konfirmasjonsgåve frå Ella Iversen. På kortet stod: Til Ola Meltveits datter. Familien Iversen hadde vore hos bestemor og bestefar Meltveit under krigen.

Aske-avkoket gjorde meg til coverboy

 

Eg trur ikkje det har vore større bilde av meg på fyrste sida i Aftenbla
 enn dette. Askeavkoket gjorde underverk.

Plutseleg var eg topp-oppslag på Aftenbla! Med skoen planta på ein trestubbe på Bersagel. Det er grusomt lenge sidan. 4. april 1978. To gamle ærverdige asketre var fjerna frå ei hytte-tomt. På denne tida gjekk det ein askeavkok-feber over landet.

Mange trudde fullt og fast på at askeavkok kunne helbreda allslags alvorlege sjukdommar og kjøpte stoffet i dyre dommar.  Desse trea var rett og slett stolne av folk som skulle bruka dei til å laga avkok og tjena pengar i massevis. 

Ein bonde som budde i nabolaget, trudde det var eigarane av den ubebygde hytte-eigedomen som var i sving med å fella trea med motorsag. Men dei stilte seg heilt uforståande til dette. Då eigarane kom til Bersagel, sto berre trestubbane igjen. 

Dette var beviset på at trua på askeavkoket som vidundermedisin hadde teke heilt av. Folk gjorde seg til forbrytarar for å skaffa seg råstoff for å laga denne "medisinen".

Bonden meinte dette tjuveriet var heilt unødvendig. Der var massevis med ask i dette området. Han hadde sjøl hatt besøk av folk som spurte om dei kunne ta askegreiner og ta med heim. Det hadde dei fått og reiste glade og fornøgde heim.

Han undra seg også over at dei hadde stole gamle, svære tre. Dei andre ville ha unge, friske greiner. Forresten trong fleire av dei hjelp for å finna rette tresorten, fortalde bonden som ikkje ville ha navnet sitt i avisa. Han frykta at det kunne bli for mange aske-tiggarar viss dei visste navnet og kor han budde.

Fotografen kommanderte då meg til å stå med foten oppå trestammen då bonden trekte seg unna. Eg var jo ganske fersk i jobben på den tida og følte meg nøydd til å bli fotografert. 

Eg fekk jo eit lite sjokk då avisa kom neste dag. Der sto eg på trestubben på toppen på fyrste sida. Inne i avisa var sjølv reportasjen meir moderat plassert. Dei som laga fyrstesida den dagen må ha hatt lite utval i bilder, då dette bildet fekk så god plass. 

Mine kvinnelege kolleger mobba meg og ropte "coverboy" når dei såg meg. Men eg blei ikkje akkurat nokon kjendis på saka. Ikkje sto det navn i bildeteksten og heller ikkje på reportasjen inne i avisa. Eg trur det var Knut S. Vindfallet som tok bildet. På den tida var det mykje mindre bruk av journalist- og fotograf-navn på vanlege daglegdagse saker. 

Men saka om asketjuveriet havna både i Oslo-avisene og NRK etterpå.

Eit strev å læra seg å lesa og skriva!

 

Eg fekk minneboka som åtte-åring. På den tida var eg ikkje særleg 
kompetent på verken lesing eller skriving.

Koss i all verda kan det ha seg at det kjem så mange elendighetsmeldingar om skulen i desse dagar. Enkelte av den oppveksande slekt kan omtrent ikkje lesa når dei går ut av skulen visstnok. Eg skjønar lite og ingenting.

Eg begynte på skulen for 70 år sidan. Ein enkel landsens to-delt skule langt inne i fjordane. I småskulen gjekk fyrste, andre og tredje klasse, tysdag, torsdag og laurdag. Dei tre andre dagane var det storskulen som dreiv på. I kommunen gav oss dei skuletimane me hadde krav på i sju år. Då var det slutt. Men dei fleste av oss gjekk på framhaldsskulen det åttande året. Etter det var me vaksne og frie til å velja sjøl kva me ville gjera.

Som sjuåring kunne eg verken lesa eller skriva. Etter å ha gått eit år på skulen var det ikkje mykje eg hadde lært verken av lese eller skrivekunst. Minneboka mi viser jo korleis det sto til.

Bibelsoga var ei mara for meg.

Frå andre klasse skulle me læra oss bibelsoge utanåt. Eg kava på i timavis for å læra meg dei bibelske setningane. Mor mi hjelpte meg, men det gjekk dårligt. Då eg kom på skulen, var eg pisse-nervøse og heila overhøyringa gjekk i stå. Eg fekk leksa om igjen.

Det kom seg i åra etterpå. Eg lærte å lesa og blei vel ein slags lesehest og hadde stor glede av den enkla skuleboksamlinga. Her var det heile årgangar av Norsk Barneblad. All slags interessant for ein enkel landsens gutt. Og Aftenbla les eg kvar kveld etter at an far var ferdige med den.

Skjønnskrifta i denne boka skulle me kopiera med penn og blekk.

Så var det skrivekunsten. I den tida var det strengt forbudt med kulepenn. Me brukte pennaskaft og blekkhus og kava på med å kopiera skjønskrifta i Kleveland: Nytt system. Formskrift var også forbudt og ukjent for oss dei fyrste åra. Det var någe tull dei hadde begynt med i byn.

Det var lærarmangel i desse åra. Eg hadde ikkje mange utdanna lærarar. I femte klasse var læraren vår ein 17-åring frå Erfjord. Han hadde teke realskule-eksamen på Sand året før. Då han fekk fyrste lønna i september, reiste han til byen og kjøpte moped. Berre for å få sagt det: Han var ein flink og godt likte lærar. Seinare tok han lærarskulen og blei i dette yrket.

Men det var ein viktige ting som me både hadde med oss heimanfrå og lærte på skulen. Det var å sitja roleg og halda kjeft i timane. Slik var det då. Koss det er nå, veit eg lite og ingenting om bort sett frå all elendigheta i media.

Einaste me visste om Pisa, var at det var eit skeivt tårn der.

Ei gammal solid steinbru til 1550 kroner

 

Hauske bru blei bygd i 1905 og var i bruk til 1985.

I dag susar dei fleste bilane forbi på riksveg 13 utan å sjå til sides på den gamle steinbrua og rasteplassen på Hauskje i Hjelmeland. Men ein del turistar stoppar for å bruka toalettet og studera brua frå 1905.

Nå gjer brua nytte som ei kvileplass og turist-attraksjon. Hausken bru som ho blei kalla, var ein del av den fyrste kjørevegen mellom Årdal og Hjelmeland. Den var i bruk heilt fram til 1985. Me som er litt opp i åra har sett allslags kjørety fara over brua. I dag ser den både lita og smal ut. Kan trailerane ha kjørt der, spør du. Svaret er ja.

Frå bygginga i 1905. Det var sjefen for byggjearbeidet, amtsingeniør J.L. A. Bassøe
som tok bildet.

Eg oppdaga dette bildet av sjølve brubygginga i boka "Fotografi frå Ryfylke 1880 – 1940" som kom ut på Wigestrand forlag i 2007.

Det var sjefen til brubyggjarane, amtsingeniør J.L.A. Bassøe, som tok bildet.

Brua er ei 14 meter lang steinkvelvbru bygd av naturstein med stabbesteinar som rekkverk. Ferdig kom byggverket på 1551 kroner og 58 øre. Ganske billig når ein tenkjer på at den var i bruk i 80 år.

Ved brua hadde Hauskje-gardane både kvernhus og vaskeplass.

Rett nedanom brua hadde Hauskje-gardane kvernhus. Her hadde dei og ein vaskeplass. Ved rasteplssen var det også ein drikkestein for hestane.

Ein dag du har tid, må du stoppa og sjå på den fine brua. Det finst ei liknande bru på Mæle i Årdal ved utløpet av Riskadalsvatnet.

Flotta «Høgsfjord» blei hit og dit-ferja

Stor stas då denne nye "Høgsfjord" kom i 1978.

 

Det var stas då den flotta, nya «Høgsfjord»-ferja kom til Forsand for fyrste gong sommaren 1978. Ei moderne pendelferja med plass til 40 bilar. Kapasiteten i sambandet blei fordobla.

Ferja som snart er 50 år, har vore i fart i alle år, men fekk ikkje noko særleg langt liv på Høgsfjorden. Det viste seg snart at bilkøane hopa seg opp i helgene. Etter nokre få år måtte det setjast inn ekstra-ferjer på fredagar og søndagar.

Stavangerske kjøpte i 1989 den tidlegare «Hvalerfergen III». Denne ferja blei sett inn i Høgsfjord-sambandet med navnet «Frafjord». Den tok 60 bilar. «Høgsfjord» blei reserveferja.

I 20 år gjekk ferja på Møre med navnet "Halsa".

I 1992 var det slutt. Då mista den navnet også. Det kom ein ny «Høgsfjord». Den «gamla» blei omdøypt til «Ternøy» og gjekk nå i Midtsambandet. Der blei den ikkje populær. Det var ikkje godt nok med ein salong under dekk i den forholdsvis lange ruta mellom Stavanger og Nedstrand.

Stavangerske kvitta seg nå med ferja. Møre og Romsdal Fylkesbåtar kjøpte den og nå blei navnet «Halsa».

I 20 år, frå 1993 til 2013, gjekk ferja vår i ulike ruter på Møre.

Ikkje vanskeleg å finna historien her.

Men då var det slutt på eksilet. Nå kjøpte L. Rødne og Sønner ferja. Sidan har den gamle «Høgsfjord» farta rundt i Ryfylke igjen. Det gamle, originale navnet på skutesida er overmalt og erstatta med «Rygerfjell», men det er lett å sjå dei originale bokstavane under kvitmalinga.

I dei seinare åra har ferja gått mykje på Vassøy, men er også brukt ein god del som lasteferja til byøyane og i Homersåk-ruta. Eg reknar med at den også har vore innom i dei andre ferjerutene i Ryfylke når Norled har vore i nauå.

"Rygerfjell" i lasterute på byøyane i april 2021. Her på Hellesøy.

«Rygerfjell» er nok ikkje den eldste ferja som stadig er i bruk. Mellom dei ferjene som har gått mellom Oanes og Lauvvik dei seinare år, er nokon minst like gamle. Det finst nok andre seniorferjer også.

Foto: Arild Stangeland.

«Rygerfjell» blei bygd ved Trønderverftet i Hommelvik. Det står ein firesylindra Wichmann hovedmotor på 1200 hestar om bord.