Då Wyller-hytta blei flytta til fjells

 

Wyller-familien si hytte på Stakstøl slik den ser ut i dag. (Foto:Christian Fredrik Wyller)

På sine eldre dagar orka ikkje stadsfysikus Wyller å streva seg opp den stupbratte Vormelandsbrekkå for å komma seg til hytta si ved Djupadalsvatnet. Han hadde reist lange og omstendelege turar med rutebåtane i Ryfylke for å komma til hytta. Då oppdaga han Skiftun på Jøsneset. Her bygde Thomas Christian Fredrik Wyller sommarhus i 1918.

Bygningsmennene, Henrik Mæland og Nils Tytland i arbeid på hytta i 1921.

Hytta ved Djupadalsvatnet blei ståande folketom og ubrukt i lange tider og forfallet sette inn.

Gamle Wyller var i ferd med å bli gammal og redd for pengane. Nye vegar blei bygde og hytta låg nå på ein avsides plass. Og neste generasjon hadde andre tankar i håvet. Slik var det i den tida også.

Trygve Wyller var nå ung og ny-etablert sakførar i Stavanger i 1916. Han hadde tapt sitt hjerta til heiane austanfor Fundingsland. Ideen om ei hytta på Stakstøl dukka opp.

Byggjeplassen på Stakstøl

Tidene hadde vore gode i desse krigsåra, men han kunne ikkje flotta seg altfor mykje. Sidan hytta ved Djupadalsvatnet sto ubrukt, spurte unge 'Wyller faren om han kunne bruka materiala frå den gamle hytta til ei ny på Stakstøl.

- Planen blev fremlagt for far i 1919 og han gav mig frie hender. Men dermed var kun det første av mange nødige og modige skrit tatt, skriv Trygve Wyller.

Nå skulle det planleggjast. Det som var brukande av den gamle hytta, skulle transporterast til Stakstøl. Så skulle det skaffast meir material og så skulle den nye hytta byggjast.

- Dette arbeidet krevde habile mænd, skriv Wyller.

Pause for byningsmennene. Nils Tytland og Henrik Mæland.

Sakføraren frå byen tok kontakt med Nils Tytland og Henrik Mæland frå Vormedalen og avtalte eit møte med dei to i den gamle hytta ved Djupadalsvatnet seinhaustes 1919.

- Selv overnattet jeg i huset. Nils og Henrik skulde komme næste morgen. Jeg mindes godt den nat i fars hytte. Det var noksaa ufyselig.Taget var flere steder flerret av saa man kunde se ret opp i himmelen. En rekke vinduer var knuste. Alle senger var som følge deraf ubrugelige, hugsar Trygve Wyller.

Møtet med dei to vormedalsbuane blei også nedslåande. Kalkylen som dei presenterte, var ikkje akseptabel. Han hadde rett og slett ikkje råd til å betala så mykje. Han måtte tenkja på saka.

Utpå vinteren drog Trygve Wyller til Fundingsland. Der møtte han Gunnar og Thomas Fundingsland som tok på seg jobben med å riva hytta og kjøra materialane til Stakstøl. Avtalen var at arbeidet skulle gjerast før våren kom.

Men arbeidet stoppa opp. Dei to mennene frå Fundingsland var ikkje kommen i gang med arbeidet sommaren 1920. Nå tok Wyller på ny kontakt med Nils Tytland og Henrik Mæland som han hadde fått god tru på. Han skildrar dei som harde og dugelige fjellfolk. Dei tok fatt på arbeidet med bestemt hånd. Avtalen var at dei skulle overta kjøringa og tømmerarbeidet på daglønn. Innredninga skulle byggherren sjølv ta seg av.

Den neste vinteren blei byggjemateriala kjørt frå Djupadalsvatnet til Stakstøl. Grunnmuren var laga hausten før. Sommaren 1921 sette Nils Tytland og Henrik Mæland opp hytta på Stakstøl. Dei hadde gjort eit "meget samvittighetsfuldt arbeide", meinte hytte-eigaren.

Til sommaren er det 100 år sidan Stakstøl-hytta blei sett opp. Den står godt ennå. Wyller-familien har brukt hytta i alle år. Sonen til Trygve Wyller, Karl, overtok hytta etter faren. Tredje generasjon, Christian Fredrik Wyller, overtok seinare. Nå er det Trygve Wyllers oldebarn, Anders, som eig hytta i Fundingslandsheia.

Alfred Hauge laga dette intervjuet med 98 år gamle Nils Tytland i 
Aftenbladet 7. juli 1956.

Dei to bygningsmennene frå Vormedalen, Nils Tytland og Henrik Mæland, var ikkje berre harde og dugelege fjellfolk, slik Trygve Wyller skriv. Dei viste seg også å vera svært seigliva. Nils Tytland døde i 1957. Då var han 99 år gammal. Henrik Mæland blei 106 år. Han døde i 1972.

Nekrolog i Aftenbladet 10. oktober 1972.

(Som kjelde for desse bloggane om Wyller-familien og hyttene deira ved Djupadalsvatnet og på Stakstøl har eg brukt ei innleiing som Trygve Wyller skreiv i hytteboka for Heiabu som hytta på Stakstøl blei kalla. Det gjekk nokre år før han fekk setja seg ned og skriva i hytteboka. 25. mars 1929 skreiv han dette. Eg har fått låna dette av barnebarnet Christian Fredrik Wyller.)

Fundingsland – reine eventyrbygda for Wyller-familien!

 

For ferierande byfolk framsto Fundingsland-bygda og folka der som reine eventyret. Her
er folka på Stuarhaugen fotografert. Foto: Digitalt Museum.

Wyller-familien følte at dei befant seg på sivilisasjonens yttergrense på hytta si ved Djupadalsvatnet i dei indre deler av Hjelmeland kommune. Dei hadde reist i timavis med ein gammal dampbåt frå Stavanger og inn til Tøtlandsvik. Allslags rare folk og dyr hadde dei sett både om bord i båten og på bryggjene der båten stoppa før den endeleg kom til Tøtlandsvik som låg der omkransa av stupbratte fjell.

Byfolka sleit seg opp den stupbratte Vormelandsbrekka. På Vormeland måtte dei overnatta før dei tok siste etappe fram til den nye hytta si ved vatnet.

Dette var skikkeleg gamledagar. Stadsfysikus Wyller og familien tok i bruk hytta før Norge hadde kvitta seg med svenskane i 1905. Kong Haakon den sjuande var ikkje oppfunnen ein gong.

Vegen frå Hjelmeland til Tøtlandsvik var ikkje bygd på den tida. Det var heller ikkje veg frå Vormedalen opp til Djupadalsvatnet. Folk måtte nøya seg med ein sti langs Tøtlandselva. - Den var interessant, men besværlig for bør og bærende mann, skriv sonen til stadsfysikusen, Trygve Wyller.

At det ein dag skulle komma veg inn til Fundingslandsvatnet og gardane inne i enden av vatnet, var det ingen som hadde tenkt på ein gong,

For Wyller-familien ved Djupadalsvatnet fortonte gardane ved Fundingslandsvannets indre seg som ei fjern eventyr-bygd. Av og til la dei ut på vel førebudde turar til dette eventyrlandet.

Trygve Wyller var ingen pudding. Han lika seg godt i Fundingslandsheiane.

Men Trygve Wyller var ingen pudding! Det varte ikkje lenge før han tok seg vidare enn Fundingsland. I 1909 kunne han slå rundt seg med navn høgare oppe i heiane. Snart hadde han vore både på Stakstøl og i Kvanndalen. Saman med jamaldringar overnatta han i stølsbuer og uteløer. Den unge mannen var student og hadde flotte år i heiane i 1913 og 1914. Trygve Wyller tok juridisk embetseksamen den sommaren då fyrste verdenskrig braut ut.

Nå kom det år med store forandringar også i meir avsidesliggjande deler av landsdelen vår. Folk med penger gjorde sitt inntog i Fundingslandsheiane. Dei bygde store, flotte hytter på setervollen på Stakstøl.

- Sammen med husene kom større behov og flottere vaner. Mang en kasse med proviant og spirituosa gik i disse dager opover. Jeg saa lidt til det, skriv Trygve Wyller.

Men mista den unge Stavanger-advokaten interessa for Fundingslandsheiane nå? I neste blogg får du svaret.

Ka i all verda ville stadsfysikus Wyller på Vormeland?

 

På dette gardsbruket på Vormeland fekk dei besøk av stadsfysikus Wyller som ville byggja 
hytte ved Djupadalsvatnet. I dag er det ikkje fastbuande her. 

Ein bymann, austlending til og med, sto i tunet. Kan tru dei lurte på fjellgarden Vormeland i Hjelmeland då denne karen var kommen til gards. Det er godt og vel 100 år sidan han dukka ubeden opp. Me kan fantasera litt. Ingen av dei som opplevde dette, lever i dag og kan faktasjekka oss.

Her ser du Tøtlandsvik, Vormeland og
Djupadalsvatnet.

Vett du kor Vormeland er? Har du vore i Tøtlandsvik? Vormelandsbrekkå startar der, heilt nede ved sjøen. Det går ikkje rett opp, men det er ikkje langt i frå. Vormeland ligge høgt oppe på åskanten opp i der ein plass. Nummeret før høgdeskrekk når du kikkar ned mot Tøtlandsvik.

Ein stadsfysikus, ka er det for någe? Thomas Christian Fredrik Wyller (1858 - 1921) var lege eller dokter som dei seier i Ryfylke. I dag ville dei kalla ein slik mann for helsesjef. Han var ein betydelege mann i Stavanger. I dag er ei gata i byen oppkalla etter han.

Det var Per og Johanna Vormeland, begge fødd i 1853,
fekk besøk av stadsfysikus Wyller. Foto:
Ryfylkemuseet.

Tenk det du. Denne betydelege mannen, med flotte jobb, kåna og åtte ungar i byen, farta rundt i Ryfylke på leiting etter ein plass der han kunne byggja seg ei hytta der han kunne slappa av og nyta naturen.

Sonen, den kjende Stavanger-advokaten Trygve Wyller (1888 - 1960), fortel:

Far drog i adskillige år rundt omkring i de lavere heier for å finne tomt til ett hus som kunne egne seg til hans daværende store barneflokk. I 1903 kom vi første gang til Vormeland (far, jeg og endel andre). Vi bodde på Laugaland og far tok sig en avstikker til Djupadalsvatnet, hvor han bestemte sig til å legge sin hytte på Per Vormelands grunn.

Veien fra Hjelmeland til Vormedalen rakk den gang kun til Hetlandsvatnet.¹ Det var en hel vandring å gå «over fjeldet» som det da het, og som folket i Vormedalen endnu uttrykker sig, tiltross for at «fjeldet» nu, efter at vei er lagt, mer fortoner seg som runde bakker.

Stadsfysikus Wyller med familie. Foto:
Stavanger byarkiv.

Stadsfysikusen brukte ikkje

lang tid på å få seg ein avtale

med Per Vormeland.

I 1904 blei hytta ved Djupadalsvatnet teken i bruk. Den blei flittig brukt, både av Wyller sjølv, men endå meir av av ungane som såg på dette som ein fjellgard i øydemarka.

Det var ei heil reise frå byen til Djupadal. Når Wyller-familien kom med dampbåten til Tøtlandsvik, tok dei seg opp Vormelandsbrekkå og overnatta på Vormeland. Fyrst neste dag kom dei fram til hytta ved Djupadalsvatnet.

Koss går denne historia vidare? Eg kjem med ein ny blogg om Wyller-familien si hyttehistorie ein av dei fyrste dagane.

Då byfolka blei hyttefolk

 

Seima-hytta tilhøyrer stadig same familien. 

Byfolka kom som eit friskt pust frå den store verda i påskaferien og sommarferien inn i våre enkle Ryfylke-bygder kvart einaste år då eg var guttunge.

Me såg på dei med store auer og dei kikka vel litt meir nedlatande på oss. Men feriane var lange, varme og solfylte i gamle dagar då me voks opp. Dermed fann med utav det med kvarandre og kontakten blei god. Byguttane var med på fisking i elva, fotballkampar på kveldane og allslags ukjureskap av den uskuldige sorten som gutelarvar kunne finna på i den tida.

Byfolka hadde jenter også. Me enkle landsens småguttar hadde eit distansert forhold til dei. Men løye nok. Dette endra seg med åra. Som halvstyvingar blei jente-innslaget i byhyttene det einaste interessante med ferierande byfolk.

Her har eg liten personleg erfaring å byggja på, men eg kan opplysa at eg har søskenbarn som er ein krysning av hytte-jenta og bondegutt. Der er heilt sikkert haugevis av den slags døme rundt forbi.

I løpet av denne månaden har eg laga fem bloggar om veletablerte byfolk som rusta seg ut og drog på påskatur til Fundingsland i Hjelmeland for over 100 år sidan. I 1918 drog fem ektepar frå Stavanger til Fundingsland. Tre av desse ektepara blei så sjarmerte og interesserte i området at dei i åra etterpå bygde seg hytter på Laugaland.

Dette var hytta til Waline og Wilhelm Bøe. Den ligg ved Bedehuset.

Det var komplisert å komma seg frå Stavanger til Fungdingsland for over 100 år sidan. Frå rutebåtkaien i Tøtlandsvik til den veglause fjellgarden der dei skulle bu, trong dei transport. På skjærtorsdag sto Tore Laugaland og Mandius Mæland frå Vormedalen klar i Tøtlandsvik med hestar og sledar. Dei sørga for at bydamene og alle typar nødvendige pakkenellikar blei frakta trygt opp til Fundingslandsvatnet. Mennene måtte fint gå.

Wilhelm og Waline Bøe.

På andre påskedag venta dei same bøndene på byfolka då dei skulle returnera heim til byen. Då sørga Tore Laugaland og Mandius Mæland også for kost og losji for dei reisande den kommande natt. Fyrst på tredje påskedag tok byfolka seg ut til Hjelmelandsvågen for å ta dampbåten heim til Stavanger.

Påsketuristane kom godt ut av det med dei innfødde på Laugaland og Mæland. Seinare – eg trur det var i 1920-åra – bygde Ellen og Julius Seim, Waline og Wilhelm Bøe og Ida og John Bøe hytter på garden til Tore Laugaland.

Folka frå by og land fann tonen.  Etterkvart ville byfolka kjøpa grunnen der hyttene sto. Men det var ikkje enkelt. Tore Laugaland ville ikkje selja vekk noko av slektsgarden.

Dette førte til at alle desse tre hyttene blei flytta ein eller annan gong i løpet av 1930-åra. To av hyttene blei flytta heile. Dei blei rulla på stokkar til sine nye tomter. Mens den tredje blei riven og bygd opp igjen på den nye eigedommen. Eg har ikkje sett bilde av desse hytte-flytte-operasjonane. Det hadde vore interessant. Akkurat kva tid hyttene blei flytta, har eg heller ikkje funne ut.

Oddatun. Denne hytta blei flytta då John Bøe fekk kjøpa denne eigedommen.

Men det som er klart er at hytta til Ellen og Julius Seim blei flytta ut i fellesteigen til Laugaland rett ved elva på Laugaland. Denne eigedommen fekk navnet Skogbryn.

Ida og John Bøe.

Brørne Bøe kjøpte sine eigedommar av Kristian Hauge som overtok det eine gardsbruket på Laugaland i 1931. Hyttene står på kvar si side av vegen nede ved Bedehuset. 

Wilhelm Bøe kalla sin eigedom for Motun og John Bøe gav sin eigedom navnet Oddahaug.

 Denne siste eigedommen var på tre dekar. Då dei skulle byggja ny skule i Vormedalen, måtte dei kjøpa 1,5 dekar av hytte-eigaren.

Seima-hytta er stadig i same familien. Det er nå tredje og fjerde generasjon som ferierer der.

 Bøa-hyttene er nå på andre hender.  Sveinung Sørensen eig Oddahaug i dag.

Ka kosta påska-turen i 1918?

 

Oppgjørets time. Turdeltakarane samla hos familien Lunde. Waline og Wilhelm Bøe, Ellen og Julius Seim, Margit og Erik Lunde, Ida og Jon Bøe og Harriet og Arthur Bøe. Eg er ikkje i stand til å seia kven som er kven her. 

Ikkje kem som helst som kunne rusta seg ut og reisa frå Stavanger til villmarka i Hjelmelandsheiane på påskeferie i 1918. Skal me drista oss til å seia at dei fem ektepara kom frå småborgarskapet i byen? Dei var godt etablerte og hadde råd til å kosta på seg ein tur ut i villmarka frå skjærtorsdag til tredje påskedag.

Ellen og Julius Seim. 

Då turdeltakarane samla seg til regnskapets time heime hjå familien Erik Lunde laurdag etter påske, kom det fram at turen kom på 48 kroner og 95 øre pr. par. Eg rundar opp til 50 kroner pr. par og då blir dette 250 kroner som tilsvarar 6294 kroner i 2020.

I dette beløpet var ikkje utgiftene til film og albumar rekna med. Det kom på 24 kroner i 1918. Dette blir 604 kroner med dagens kroneverdi.

Sjølv om ein reknar det om til dagens kronverdi, virkar det som ein rimeleg tur. Men ein må hugsa på at det ikkje var så mykje pengar blant folk på den tida og dermed skulle det heller ikkje så mykje til før ein kunne unna seg det som fortonte seg som ein luksuriøs tur i samtida.

Lørdag den 6. april samledes deltagerne hos Erik Lunde for at gjøre op og drøfte resultaterne av turen. Det blev pr par kr. 48,95 for 5 dages tur (film o.s.v ikke medregnet, det skrives paa kontoen albums og beløper sig til ca kr. 24,00), det var – trods dyrtiden – billigere end i 1917, de sportslige resultater var likeledes, trods det mindre gode føre, bedre iaar og morskapen fuldt paa samme høide.

- Det overmaade gode resultat resulterte i at Lunde og frue spenderte en ekstra Vørterøl paa de tilstedeværende, man hadde da allerede nydt forskjellige gode saker, chokolate og to kaker saa store som et ondt aar. -  Klokken blev mange inden man tænkte paa at gaa hver til sit, flere av deltagerne var sovnet ind da fotografen traadte i virksomhet, navnlig fru Lunde gjorde sig de bedste anstrengelser for at holde øinene aapne.

- - Paasketuren 1918 blev definitivt avsluttet lørdag 27. april hos Wilh. Bøe hvor dette album blev utlevert.

Med dette skulle den store påsketuren i 1918, vera ferdig omtalt. Men det som gjenstår er minst like interessant. I løpet av 1920-åra bygde tre av desse ektepara hytter på Laugaland. Dermed blei dei "Våre byfolk", kan du seia.  Barnebarn og oldebarn etter Ellen og Julius Seim held det stadig gåande som hyttefolk i Vormedalen.

Knut Jonas Espedal sendte meg ein mail med kommentar til desse påskebloggane. Eg limer dette inn her: 

Like før du svinger ned til Stuarhaug, ligger der en rød hytte, Heiakrå. Den ble bygget av min morfar, Rasmus Haaland. Etter hva min mor har fortalt, lurte han først på å bygge hytte i Ulladalen, og konfererte med sin venn Johannes Gill, som han hadde gått sammen med på lærerskolen. Da sa Johannes Gill at Fundingsland var et mye penere sted, og dermed ble hytta bygget der.

Det var imidlertid nytt for meg at Johannes Gill hadde vært på svermetur i Fundingslandsheiene, og visste hva han snakket om. Eller gjorde han virkelig det? Når man er forelsket er alle steder nydelige! Jo, han hadde rett, Fundingsland er en flott plass.

Ut fra de papirene jeg eier, ble tomta skilt ut i 1922, så jeg har alltid trodd at hytta ble 100 år i 2022. Men nå i vinterferien leste jeg mors intro-dikt i den første hytteboka fra påsken 1935, og der skriver hun at «dette (altså å få en hyttebok) har vi ventet på i 14 år». Og dette betyr i så fall at hytta er 100 år om 14 dager!!

Da er det jo litt spennende om det var Wyller eller Haaland som var først ute med hytte i Fundingslandsheiene. Mor ble født i 1919 og er død nå, så henne kan jeg ikke spørre, og egentlig er det ikke særlig viktig hvem som var først.

Mor har fortalt meg en del om Inger og Tjerand. Selv husker jeg godt Lars Sandvik, og Tor-Kjell var for meg det nærmeste jeg noen gang kom en storebror. Da jeg var liten bodde storesøsteren Kari et år hjemme hos oss i Stavanger. Gikk på skole og var min barnevakt, og noen år seinere hadde søster Tordis samme rolle. Fikk også lyst til å nevne at Toni og Thoralf Gjesdal bodde på Heiakrå før de fikk bygget seg en hytte selv på Blåbærhaugen. 

Retur til byen med hesteskyss, hamstring og overnatting

 

Deltakarane på påsketuren til Fundingsland i 1918, minus fotografen.

Den strabasiøse påskereisa frå byen til Fundingsland på skjærtorsdag var for blåbær å rekna samanlikna med returen til byen då ferien var slutt andre påskedag.

Ein eller fleire av dei åtte turdeltakarane frå Stavanger må ha hatt ein god del kunnskap både om lokale forhold og hadde kjente både på Fundingsland og i Vormedalen. Det var ikkje berre provianteringa som krevde planlegging. Sjølve reisa med båtruter og hestetransport kravde sitt.

Wilhelm og Waline Bøe.

Andre påskedag tok dei avskil med folka på Stuarhaugen. Ved to-tida la dei ut over Fundingslandsvatnet. Ein time seinare var dei ved vegen ned til Vormedalen. Eg reknar med at der venta skysskarane Tore Laugaland og Mandius Mæland med hestar og sledar. Dei lasta opp alle pakkenellikar og utstyr. Dessutane fekk damene lov å sitja på nedover mot bygda.

Heimturen var delt opp i to etapper. Turfølgjet delte seg den kommande natta. Dei overnatta heime hjå skysskarane på Meland og Laugaland. I tillegg blei dei trakterte etter alle kunstens regler med ulike matretter som ein ikkje fekk tak i byen i denne rasjoneringstida.

Neste dag er skildra slik i minneboka:

3die paaskedags morgen gik turen efter en herlig tilbragt nat, hvor man riktigt hadde uthvilt sig, paa apostlenes heste (damerne kjørte) i det herligste solskinsveir til Hjelmeland, hvortil man ankom efter 2 1/2 times ilmarsch.

Efter det traditionelle besøk på meieriet gik man ombord i fjordkrydseren "Robert", som ankom til Stavanger ved 7-tiden om kvelden, hvor man takket hinanden for turen.

Dermed var den minnerike påsketuren over. Minneboka har sett oss i stand til å forstå koss det var å reise frå byen til påskefjellet for over 100 år sidan. Ikkje mange i byen kunne kosta på seg ein slik tur til Ryfylkeheiane. Det var fyrst i etterkrigstida påskeutfarten omfatta ein større del av befolkninga. Og då kom Sirdal inn som det viktigaste reisemålet då vegane blei utbygde og folk flest fekk privatbil.

Då turfølgjet reiste frå Fundingsland var foto-apparatet pakka ned. Synd at det ikkje finst bildet av hestar, skysskarar og mennene som måtte bruka "apostlenes heste" for å komma seg til Hjelmeland. Viss det finst lesarar med interessante bilder av skysskarar, hestar eller andre motiv som hadde egna seg her, er det berre å ta kontakt med bloggaren. 

I 1918 var dette "fjordkrydseren Robert". Seinare blei navnet "Aardalsfjord". Her er den 
fotografert på Helgøy.

Stavanger-fiffen på skitur for å se og bli sett!

 

Skituristane frå Stavanger på veg frå Fundingsland til Stakstøl i 1918.

Se og bli sett, heiter det. Dette var nok ein del av motivet for byfolka som drog på ein krevande påsketur og leva primitivt i dagavis i fjellbygda Fundingsland. I dag, i den tredje bloggen om dei fire Stavanger-para på tur, tek eg utgangspunkt i det som står fortalt om skituren på påskeafta 30. mars 1918.

Lørdag morgen tok hele selskapet til Stakstøl, hvor man spiste den medbragte mat og drak kaffe. Man traf nogle gode bekjendte fra påsketuren 1917, frk. Christiansen og frk. Valentinsen, samt som ny bekjendt frk. Vedø (senere på dagen tillige frk. Isachsen og hr. Gill) og man avtalte at møtes paaskedags formiddag for igjen at ta til Stakstøl (den nærmeste plads hvor det var godt skiføre).

OBS! Kva les me her? Hr. Gill! Var Jøsenfjordens store sønn, den seinare kjente inspektøren i Stavanger Turistforening og profilerte læraren i Stavanger, Johannes Gill, på påskaferie på Fundingsland. Dette var nesten som å gå over til fienden. Og han var ute på tur med ei frk. Isachsen.

Dette har eg granska og her er svaret som var litt søtt. Frk. Isachsen og hr. Gill var på før-bryllupsreise til Fundingsland i 1918. Dei gifta seg 12. april 1918 i Stavanger og levde lukkeleg til døden skilte dei ad i 1961. Både den seinare fru Gill og hr. Gill sette begge spor etter seg i byen og resten av Rogaland.

Bryllupsnotisen i Aftenbladet.

Andre prominentet Stavanger-folk har også sett spor etter seg i Fundingslandsheia. Den profilerte Stavanger-advokaten Trygve Wyller var tidleg ute i desse heietraktene. Han bygde fyrste hytta ved Djupadalsvatnet. Dette vatnet ligg der bilvegane til Vormeland og Fundingsland skiljer lag. Murane etter hytta er stadig å sjå ved vatnet.

Men Wyller slo seg ikkje til ro der. Han flytta hytta til Stakstøl i 1921. Der står den ennå. Nå er det Christian Wyller, tidlegare sorenskrivar i Ryfylke, som eig hytta og han har vore der omtrent kvar einaste påske i heile sitt liv. Han har også indoktrinert etterkommarane så kraftig at dei ikkje overlever utan å vera på Stakstøl kvar einaste vinter.

Wyller-familien gjekk ikkje til Stakstøl på sommaren. Då heldt dei seg på hytta på Jøsneset. Den blir stadig mykje brukt av Wyller-familien.

Ein annan kjent Stavanger-mann, kunstmalaren Thoralf Gjesdal hadde hytta på Fundingsland i alle år og Gjesdal-familien blei ein integrert del av befolkninga i fjellbygda.

Lærdal-familien, ikkje ukjente folk i Stavanger, har også hatt hytta i Fundingslandsheia i alle år. 

Stadig nye opplevingar på påskaturen. Kva skjer i neste kapittel?